Persoonlijk | Hoever wil ik gaan?

Ik wil de beste versie van mezelf zijn maar daarnaast wil ik mezelf ook wel iets gunnen. Dat is wel eens een struggle. Iets ‘slechts’ doen, goedkeuren is klinkt en voelt nogal gek.

Ik probeer volledig plantaardig te eten (al vind ik plantaardig een beetje een gek woord want voor planten is het helemaal niet zo aardig dat we ze opeten) daardoor maak ik bewuste keuzes in wat ik wel en niet naar binnen schuif. Bewuste keuzes wat betreft de ingrediënten van mijn voeding want laten we eerlijk zijn, niemand kan zonder chips. Bewust is het wel, verantwoord niet altijd. Mijn ouders eten wel dierlijke producten en dat respecteer ik. Net zoals mijn moeder mijn voedingsvoorkeuren accepteert. Ze koopt voor mij altijd een vegaburger als ik kom eten. Ja, vega. Het verschil is niet helemaal duidelijk en ze koopt steevast de oranje pakjes van Vivera. Hoe vaak ik ook zeg dat ik de blauwe wil. Vanuit liefde voor mijn moeder en omdat ik dankbaar ben dat ze haar best voor me doet, eet ik die vegaburger gewoon op.

Cosmetica

Laatst plaatste ik een artikel over Yves Rocher. De ingrediënten van de douchegels waren na grondig spitten en zoeken op Google, goedgekeurd. Vol enthousiasme maakte ik foto’s en schreef ik een artikel over hoe fantastisch het was. Ze doen namelijk ook niet aan dierproeven. Zeggen ze. Maar indirect doen ze dat wel. Yves Rocher verkoopt namelijk ook in China en in China heeft de overheid bepaald dat dergelijke producten eerst op dieren getest moeten worden. Daar kan Yves Rocher in principe niets aan doen maar ze kunnen er wel voor kiezen om niet in China te verkopen. Dat doen ze niet want geld is alles (oh man, wat haat ik het begrip geld). Douche ik er daardoor minder lekker door? Nee. Bestel ik het nog een keer? Nee. Ze zijn niet voor niets al hun dierproefvrije certificaten verloren. Want de dierproeven in China, worden dus door het geld van Yves Rocher betaald. En in dit geval, mijn geld. Ze doen heel erg hun best om zo milieuvriendelijk mogelijk te zijn maar slaan door het goedkeuren van de dierproeven in China de plank nogal mis.

Fouten maken is menselijk

Ik ben er heilig van overtuigd dat niemand perfect is. Zoals ik, doen veel mensen hun best om perfectie op het gebied van diervriendelijkheid/veganisme te bereiken. Ook al is er soms nog een lange weg te gaan. We leven namelijk niet in een vegan wereld. En voordat dat wel zo is, daar gaan nog jaren overheen. Daarom, juist daarom, probeer ik fouten van mezelf te omarmen. Ik kan er namelijk alleen maar van leren. Per ongelijk op een verjaardag borrelnootjes met melkpoeder gegeten? Kan gebeuren. Een e-nummer dat dierlijk kan zijn in een product over het hoofd gezien? Now I know. In een vreemde stad en geen volledig plantaardige optie op de kaart? Ik stel zelf wat samen van ingrediënten op de kaart of ik bestel een (vaak de enige) vegetarische optie. 

Zelfliefde

Zelfliefde is kracht. Als je niet van jezelf houdt, hoe kun je dan van iemand anders houden? Altijd maar keihard en streng voor mezelf zijn zorgt er alleen maar voor dat ik een hekel krijg aan mezelf. Dat is wel het laatste wat ik wil. Ik vind mezelf namelijk best oké. Ik doe mijn best en meer dan m’n best doen kan ik gewoon niet doen. Niemand kan meer dan zijn of haar best doen. Iedereen maakt wel eens een misstap en als je daardoor lang boos op jezelf blijft of nog erger, teleurgesteld bent in jezelf. Heb je immers geen leven. Als ik dan al een keer een misstap maak, zet ik me daar heel snel overheen en ga ik weer op goede voet verder. Nobody’s perfect.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge