Mijn eerste veganniversary en hoe het eerste jaar mij verging

Vandaag ben ik een jaar veganist. Mijn eerste veganniversary! Het was een jaar met rechte wegen, flauwe bochten en onoverzichtelijke kruispunten. Ik vertel je graag hoe het eerste jaar mij verging.

De keuze om veganist te worden

In een video legde ik al uit waarom ik veganist ben geworden. Ik zal het nog even in het kort uitleggen voor het geval je niet in de situatie bent om de video te bekijken (in de trein zonder oordoppen bijvoorbeeld 😉 ) Ik wil een zo compassievol mogelijk leven leiden. Ik houd van dieren. Voorheen hield ik alleen van huisdieren totdat ik dankzij een toenmalige collega (nu vriendin) tot een briljant inzicht kwam. Alle dieren hebben gevoelens en emoties. Waarom verkies ik nog langer huisdieren boven andere dieren? Varkens zijn tenslotte een stukje slimmer dan katten. Van katten houd ik, varkens at ik. Dat klopte niet. Ik kon het niet langer naar mezelf verantwoorden dat ik mijn katten mijn vriendjes noemde, familie eigenlijk, en dat ik andere dieren, slimmere dieren, at. Iedereen heeft de wil om te leven. Zo ook de dieren in de bioindustrie. Hoe verdrietig hun leefomstandigheden ook zijn.

Daarnaast maken we met onze manier van consumeren de hele aarde kapot. De aarde kapot maken lijkt mij een van de laatste dingen die we moeten doen. Jij wilt toch ook graag dat jouw kinderen, kleinkinderen en jouw kinderen hun kleinkinderen zonder klimaatproblemen kunnen rond hobbelen op deze planeet? Dan moet er NU iets gebeuren. Voordat het echt helemaal te laat is. Door geen dieren en dierlijke producten te consumeren dring je je ecologische voetafdruk heel ver terug. Een veganistische levensstijl is dus ook op dat gebied by far de beste keuze die je kunt maken.

Wat goed ging

Zo’n eerste jaar richting de veganniversary is toch een beetje een ontdekkingstocht. Zo kocht ik in het begin namelijk nog wel eens producten waar een dierlijk e-nummer in zat verstopt of liet ik me verleiden als ik met vrienden (en als enige veganist) spontaan in een pizzeria belandde. En dat was goed. Het was een weg die ik voor mezelf moest bewandelen en dat gaat me gelukkig inmiddels heel goed af! ik weet nu wat ik wel en niet wil eten en wat waar in verstopt zit.

In dit jaar heb ik een groep hele leuke en lieve mensen leren kennen. Ik ging voor het eerst naar Vegfest en had de avond van mijn leven. Zoveel leuke mensen (Bedankt Saonah, Elcke, Afieke, Eva, Kiwi en alle anderen!) zo’n toffe sfeer en niet geheel onbelangrijk, zulk verschrikkelijk lekker eten!! Dat vind je niet bij mij in de Noordkop hoor!

Later ben ik met een groepje vriendinnen, zo noem ik ze inmiddels al, nog een keer uit eten geweest bij Dophert in Amsterdam. We hadden goede gesprekken en we hebben ontzettend veel gelachen!

Een keukenprins ben ik nooit geweest maar inmiddels lijk ik het steeds meer te worden. Ik bedenk zelf de heerlijkste recepten en heb geleerd om echt te koken. Natuurlijk kende ik alle studentengerechtjes wel maar een veganistische lifestyle heeft me echt beter gemaakt in de keuken. Zelfs mijn vrienden die omnivoor zijn genieten regelmatig van mijn kookkunsten.

Om nog meer bij te dragen aan een betere wereld, heb ik besloten om te collecteren voor de dierenbescherming. Collecteren lijkt me niets voor mij. Maar dieren des te meer. (huis)Dieren die geen warm thuis meer hebben gun ik zoveel liefde. Als het aan mij lag, ving ik alle dieren hoogstpersoonlijk zelf thuis op. Maar dat is helaas geen optie. Daarom is deze keuze een van de gemakkelijkste die ik kon maken.

Als laatste ging het heel goed wat betreft zaadjes planten. Zo zie ik het altijd maar. Als je een gesprek hebt met iemand over veganisme lijkt het toch wat teweeg te brengen. Zo heb ik online (bedankt voor de mailtjes!) mensen geholpen om te kiezen voor een veganistische levenswijze maar ook offline heb ik mijn influencer handjes (ahhaha alsof ik een influencer ben) laten wapperen. Zo zijn er in mijn directe omgeving inmiddels vier mensen bezig om hun levenspatroon aan te passen naar een diervriendelijke en duurzame(re) levensstijl. Drie werf YES!!!

Wat niet zo goed ging

Op dit moment is het ‘hip’ om jezelf een groene levensstijl aan te meten. Hierdoor schieten de ‘groene bloggers’ als kleine champignonnetjes uit de grond. Groene bloggers die beweren heel duurzaam te zijn maar toch vlees eten. “Ik eet het bewust en met mate!” – is een van de argumenten. Ik vind het zo jammer dat zij niet zien wat ik zie. Ze zetten zich zo goed in voor een groenere en betere wereld maar door dierlijke producten te consumeren gaan ze dus akkoord met de industrie waarin de dieren leven en het leed en de CO2 uitstoot dat er aan kleeft. Al hun groene acties worden een beetje teniet gedaan door hun voedingspatroon. Zo zonde! Ik schrijf dit niet om iemand af te blaffen want zoals ik zei, ik had ook mijn eigen weg te bewandelen. Ik schrijf dit omdat het voor mij nog steeds moeilijk is om daar niets van te vinden. Ik wil ze dan zo graag vertellen hoe het in mijn ogen anders kan. Maar ik wil ook niemand voor zijn/haar hoofd stoten. Negen van de tien keer houd ik dus mijn mond. Hoe moeilijk ik dat ook vind. Ik kom immers zelf ook nog maar een jaar kijken in het vegan/groene/duurzame wereldje. Dus wie denk ik wel niet dat ik ben?

In het jaar dat ik vegan ben, is er zoveel gebeurd op het gebied van dierenleed. Zo zijn ze bezig met een varkensflat van negen etages in China. De ene stalbrand na de andere meldt zich met al het verdriet dat er bij komt kijken. Al die arme dieren, gevangen in hun hokken/kooien die geen kant op kunnen. Ze zien hun vrienden, familie, kinderen en ouders levend verbranden. Intens verdrietig word ik daarvan. Het voelt voor mij als een heel groot onrecht waar ik zelf helemaal niets aan kan doen. Het enige dat ik kan doen en al doe, is niet meedoen aan de maatschappij die dit soort stallen, fokkerijen, houderijen of hoe je het ook maar wilt noemen, goedkeurt. Of dat er op een festival in Leeuwarden Ponyvlees werd geserveerd van pony’s die nog maar 2 jaar oud zijn. Toen ik daar iets van vond, kreeg ik de reactie dat het zonde is om dat vlees in frikadellen te stoppen. Want, en ik citeer, “vet lekker vlees”. Of het festival Duizel in het park in Rotterdam. Waar je zelf je eigen stadsduiven, kraaien en ratten kan plukken en klaarmaken. De wereld lijkt steeds gekker te worden. Gelukkig groeit het aantal veganisten ook dus een tegengeluid is er zeker maar het voelt voor mij, hoe luider het tegengeluid, hoe meer idioterie er aan de andere kant ontstaat.

Ik ben een gevoelsmens en sommige dingen die ik lees, zie of hoor doen mijn hart zo’n pijn. Omnivoren maken wel eens grapjes. Dat ze lekker de barbecue aansteken, kipsaté aan het maken zijn, een bucket bij KFC kopen of wat dan ook. Ik doe dan altijd alsof dat me niets doet omdat het anders een discussie wordt waar een heleboel negatieve gevoelens bij komen kijken. Dat heb ik inmiddels wel afgeleerd. Aan het einde van de dag blijf ik er mee rondlopen. Zij niet.

Veganist worden is een van de beste keuzes die ik ooit in mijn leven heb gemaakt. Ik voel me goed over mijn eigen gedrag, heb meer compassie voor alles dat leeft, kook heerlijke gerechten, eet gezonder (op de Oreo’s en Croky chips na dan) en sta bewuster in het leven. Als ik wist wat ik nu weet, had ik de omslag veel eerder gemaakt.

Foto’s: Pixabay

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge